Necip Fazıl Kısakürek’in Son Devrin Din Mazlumları kitabının Keramet başlığı altında; İskilipli Atıf Hoca’nın rüyasında Peygamberimiz Hz. Muhammet’i (sav) görerek ertesi günkü mahkemede yapacağı savunmasını yırttığı şu müjdeli hadise yer alır: “Atıf Hocanın uykusu uzun sürüyor. Tahir Hoca müdafaasını yazmakta devam ederken Atıf Hoca birdenbire gözlerini açıyor. Yüzünde, harikulade derin ve ince bir tebessüm... Tahir’ül- Mevlevi'nin gözleri hayretle ve alabildiğine açık... Sanki 24 saat içine sığacak büyük kerameti şimdiden sezmiştir: -Ne o, Hocam, çabucak uyanıverdin? Atıf Hoca gayet sakin: -Uykudan murat hasıl oldu! –Yani, beklediğim rüyayı gördüm! –Yani? Tahir'ül - Mevlevi haşyet ve dehşetle ürperiyor: -Ne gördün? Atıf Hoca yatağında doğrulmuş ve müdafaasını karaladığı kâğıtları elinde büzmüştür: -Kâinatın Fahrini (Evrenin Gururunu, yani Peygamberimizi) gördüm. Bana ‘Yanıma gelmek dururken ne diye müdafaa karalamakla uğraşıyorsun?’ dedi. Tahir'ül - Mevlevi kendinden geçmiş gibidir: -Ne diyorsun? –Beni idam edecekler! Allah’ın sevgilisine kavuşacağım! –Rüyanın sadık olduğuna hiç şüphem yok... Allah Resulünün göründüğü rüyaya fesat karışamaz. Şu var ki, müddei-yi umumînin (savcının) 3 yıl hapis istediği bir davada idam kararı çıkmasına akıl erdirmek imkânsız... Kafam işlemiyor! –Göreceksin ki, beni asacaklar! Başka bir şeye aklım ermez! Ferman en büyük kapıdan geliyor! –Söyleyecek söz bulamıyorum! –Doğru! Zaten söze ne lüzum var! İşte müdafaamı yırtıyorum! –Yapmayın! Siz onu mahkemede okuyun da ne olursa olsun! Atıf Hoca; nurlu yüzünde aynı tebessüm, müdafaasını yırtıyor ve sonra bir kâğıdın içinde toplayıp kese içine alıyor ve cebine koyuyor. Ertesi günü mahkeme salonu her zamankinden kalabalık... Hüküm günü... Gazeteciler, fotoğrafçılar, halk içinde dört dönmekte... Dinleyiciler birbirinin üstünde, yalnız kafalarıyla görünüyor. Mahkeme Reisinde taş gibi bir hâl ve hislerini gizlemek isteyen bir tavır: -Müdafaalar başlasın! Herkes, elinde bir kâğıt, uzun veya kısa müdafaasını, değişik tonlarla okuyadursun... Reis taş gibi... Atıf Hoca, mütevekkil ve mahzun, sırasını beklemekte... Bilmem ne kadar zaman geçti. Reis, elini Atıf Hocaya doğru uzattı: -Sıra sizde... Atıf Hoca kalktı. Aynen: -Hacet yok efendim; müdafaayı mucip bir suçum olmadığı esasen tebeyyün etmiştir (belli olmuştur). Vicdanınızın vereceği hükme intizar ediyorum (karara razı halde bekliyorum)! Reisin mukabelesi: -Mahkemenin adaletinden emin olabilirsiniz! Oturunuz. Reisin tavrında hafiflemiş gibi bir hâl... Sanki Atıf Hoca müdafaasını yapacak olsa Reiste vicdanına mağlup olma ihtimali varmış gibi... –Muhakeme bitmiştir! Heyet kararlan tespit etmek üzere müzakereye çekiliyor! Sabırsızlık son haddinde... Çıt yok... Sanki kalplerin çarpışı ve sükûtun rakkası işitiliyor. Bir saat geçti. Heyet, karanlık dolu gözlerle gelip yerini aldı. Reis elindeki kâğıdı zabıt kâtibine uzattı: -Kararı okuyunuz! Bir sürü lâftan sonra birdenbire çınlayan cümle: -BABAESKİ MÜFTÜSÜ ALİ RIZA İLE MÜDERRİSLERDEN İSKİLİPLİ ATIF'IN İDAMINA... Atıf Hocada hiçbir şaşkınlık alâmeti mevcut değil... Gayet sakin ve adeta vecd (coşku) içinde... Rüyada gördüğü Allah Resulünün mucizesi gerçekleşmiştir.” Dolayısıyla; her ne kadar savcılar idamını istemese de, mahkeme heyeti tarafından idama mahkûm edilmesi üzerine, İskilipli Atıf Hoca, 4 Şubat 1926 Perşembe günü şafağında idam hükmü infaz edilmiştir. Nitekim; Abdullah İbn-i Mesud’un rivayetine göre, Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuştur: “Kim beni rüyasında görürse, o kimse uyanık iken beni görür gibidir, rüyası doğrudur. Çünkü; şeytan, bana benzer bir surete giremez.” M. Fethullah Gülen; bu hadisin ayrıntısını şöyle açıklar: “İşte bu beyan-ı nebevî ve onun ihtiva ettiği hakikat üzerinde farklı görüşler ortaya konulmuştur: Bazıları, ister sakallı ister sakalsız, ister uzun ister kısa, ister yaşlı ister genç, ne şekil ve surette görülürse görülsün; bir kimsenin kalbine rüyasında gördüğü kişi hakkında ‘Bu zat, Peygamberimizdir.’ şeklinde bir his doğması halinde, o zatın, Peygamber Efendimiz olduğunu söylemişlerdir. Bazıları ise, Peygamber Efendimizin rüyada kendi sima (yüzü) ve şemâili (dış görünüşü, fizyonomisi) ile görüldüğü zaman Peygamberimiz olduğunu; aksi halde, şeytanın, Efendimizin şekil ve suretinin gayrısında (dışında), başka bir suretle ortaya çıkıp “Ben Muhammed’im” diyebileceğini ifade etmişlerdir. İmam Rabbani Hazretleri, “Efendimiz kendi şeklinde görüldüğü zaman hakkıyla görülmüş olur ki, şeytan O’nu temsil edemez” derken, ayrı bir ekol sahibi olan Muhyiddin İbni Arabi, “Ne şekilde ve surette olursa olsun, ‘Ben peygamberim’ diye kişinin kalbine doğan zat Peygamberimizdir.’ demiştir. Alimlerimizin çoğunluğu, Muhyiddin İbn Arabî Hazretleri’nin düşüncesine temayül (eğilim) göstermişlerdir.” Bu çerçevede; konu, 3 yönüyle özetlenmektedir; 1- Peygamber Efendimiz: “Rüyasında beni gören, gerçekten beni görmüştür. Çünkü şeytan hiçbir şekilde benim suretime giremez.” buyuruyor. 2- Rüyada Efendimizi görmek gamdan sonra feraha, bir sıkıntının akabindeki (arkasındaki) rahatlığa, nimetlerin artmasına, tövbenin kabulüne işarettir. 3- Efendimizin rüyada hüzünlü ve münkesir görülmesi ümmete bir uyarıdır. Böylesi rüyalar bizi kendimizi tekrar gözden geçirmeye yönlendirmelidir.

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."