İbrahim Peygamberin doğum yeri ve kabrinin bulunduğu şimdiki Urfa isminin de kökeni olan ve uygarlığın da başlangıcı sayılan Ur kentinin arkeologlarca kazılıp toprak üstüne çıkarılmasıyla o dönemin gerçek şartları ortaya çıkmıştır, İngiliz arkeolog Sir Leonard Charles Wooley, araştırmalarının sonucunu 1935'te Londra'da “Abraham” (İbrahim Peygamberin ismi kastedilmektedir) adlı kitabında toplamıştır. Kitap; İbrahim Peygamber'in yaşadığı dönem olarak kabul edilen İ.Ö. 2100 yıllarında Ur şehrini tanıtmaktadır. O zamanlar Ur, gelişmiş bir endüstri ve iş merkeziydi. Bir yandan ticaret mallarını Pamir ve Nilgiri gibi uzak yerlerden kendine çekerken, bir yandan da Anadolu’yla ticari ilişkilerde bulunuyordu. Başkenti olduğu devletin, sınırları günümüz Irak’ının kuzeyine uzanıyordu. Halk, çoğunlukla el işçisi (zanaatkâr) ve meslekten tüccardı. Halk üç sınıfa ayrılıyordu: 1) Amelu: Bu sınıf din adamları, devlet memurları ve askeriyeden oluşuyordu. 2) Nuşkenu: Tüccarlar, zanaatkârlar ve çiftçiler bu sınıfa dahildi. 3) Ardu: Bunlar da kölelerdi. Diğer taraftan; Ur’da yapılan kazılarda ortaya çıkarılan tabletlerde, 5.000 tanrının adı geçmektedir. Her kentin kendine özgü tanrısı ve baş tanrı, ya da kent tanrısı kabul edilen ve kendisine diğerlerinden daha çok saygı gösterilen özel bir tanrısı vardı. Örneğin; Ur'un kent tanrısının adı, ‘Nennar’dı (Ay tanrısı) ve bu tanrının adıyla sonraki çağların bilginleri bu kente Kamerina da demişlerdi. Bir diğer büyük kent, sonradan Ur’un yerine başkent yapılan Larsa idi; buranın baş tanrısının adı ise ‘Şemeş’ti (Güneş tanrısı). Bu baş tanrıların altında, çoğunlukla yıldızlarla gezegenlerden ve bir kaçı da yeryüzü nesnelerinden seçilen çok sayıda küçük tanrılar vardı. İbrahim Peygamber'in gözlerini açtığı kentin ve toplumun durumu buydu. Bu doğa olaylarının putlaştırıldığı toplumda İbrahim Peygamberin Allah’ı arayışı, Kuran-ı Kerimin, En’am Suresi’ndeki şu ayetlerinde aşama aşama anlatılır: 76: Gece, üstünü örtüp bürüyünce bir yıldız görmüş ve demişti ki: “Bu benim Rabbimdir”. Fakat (yıldız) kayboluverince: “Ben kaybolup- gidenleri sevmem” demişti. 77: Ardından ay’ı, (etrafa aydınlık saçarak) doğar görünce: “Bu benim Rabbim” demiş, fakat o da kayboluverince: “Andolsun” demişti. “Eğer Rabbim beni doğru yola eriştirmezse gerçekten sapmışlar topluluğundan olurum”. 78: Sonra güneşi (etrafa ışıklar saçarak) doğar görünce: “İşte bu benim Rabbim, bu en büyük!” demişti. Ama o da kayboluverince, kavmine demişti ki: “Ey kavmim, tartışmasız ben sizin şirk koşmakta olduklarınızdan uzağım”. 79: “Gerçek şu ki, ben, bir muvahhid (Allah'ın birliğine inanan. Allah'tan başka hiçbir ilah ve kanun koyucu tanımayan, yalnız Allah'tan gelen emirleri kabul eden) olarak yüzümü gökleri ve yeri yaratana çevirdim. Ve ben müşriklerden değilim”. Görüldüğü gibi; ayet 76-78’de, İbrahim Peygamberi Allah'ın elçisi olarak atanmadan önce gerçekliğe götüren düşünce şekli ifade olunmaktadır. Beynini ve gözlerini doğru biçimde kullanabilen bir insanın, İbrahim Peygamber gibi Allah'ın Birliği hakkında herhangi bir şey öğrenme imkanı bulunmayan şirk’in (Allah’a ortak koşma) egemen olduğu bir çevrede doğup büyümüş de olsa, Ayet 79’da ifadesini bulan gerçekliğe ulaşabileceği burada ortaya konmaktadır. Yakamoz Yayınları’nda Ağustos 2010’da basılan ve Veysel Başçı tarafından çevrilen Farhad Kishvery’nin “Bir Gezginin İnanılmaz Öyküsü, Zerdüşt” kitabında da (*), İbrahim Peygamberin yaşadığı aynı aşamalara rastladım. Ancak; sonuçta Zerdüşt, kendisine ait, İslam’dan yaklaşık 1.500 yıl önce var olan bir dinin ilkelerini ortaya koymuştur. Kitap, ön kapağında “Ülkesinde çok tartışılan, ender, büyüleyici, tarihi belge niteliğinde biyografik bir roman” olarak tanımlanmaktadır. Zerdüşt, bilge adam demektir. Kitaba göre; Zerdüştlük, bilgelik üzerine kurulu yani öğrenmeyi, bilgi edinmeyi ve sevgiyi temel alan bir dindir. Zerdüştlüğün en büyük özelliği ise, dünya tarihinde kayıtlara geçen ilk tek tanrılı (Ahura Mazda) din olmasıdır. Halkının inançlarını ve adetlerini doğru bulmayan Zerdüşt Spitman, halk ve bazı yakın dostları tarafından dışlanır ama düşüncelerinden vazgeçmez. Bilgiyi, sevgi ve muhabbeti bulabilmek adına bilgelerden ders alır, tapınakları ziyaret eder ama bütün tanrıları reddeder. Sonucunda, temelleri güzel düşünce, güzel söz, güzel davranış olan bir din meydana getirir. Bu macerada; zaman zaman hayatı riske girmiş, eşini ve yakın dostlarını dahi kaybetmiş, ancak yılmayarak hedefine ulaşmış bir insan tasvir edilmektedir. Zerdüştiler Batılı kültürlerde sanıldığı gibi ateşe tapmazlar, yani Mecusilik diye bilinen keyfi inanışlar, Zerdüştlüğün de Hıristiyanlık gibi tahrif edildiğinin, bozulduğunun göstergesidir. Bu itibarla; Kuran, şöyle uyarmaktadır: “Allah nezdinde hak din İslâm’dır” (Al-i imran suresi, ayet: 19).

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."