Haziran 2011’de adı Kalkınma Bakanlığı olan Devlet Planlama Teşkilatı (DPT) tarafından, 2007-2013 yıllarını kapsayan 9. Kalkınma Planı kapsamında Ocak 2006’da hazırlanan İlaç Sanayii Özel İhtisas Komisyonu (ÖİK) Raporu’nda (*); ilaç tüketiminin, geçmiş dönemde (1999-2005 yıllarında ortalama) kişi başına 40 Amerikan doları iken dönem sonunda 85 Amerikan dolarına ulaştığı belirtilmektedir. Uluslararası İlaç Araştırma Servisi (IMS), Türkiye ilaç pazarının 2005-2009 arasındaki trend üzerine yaptığı araştırma sonucu % 69 büyüme ile 13.5 milyar TL’ye ve bu gelişim ile kişi başına tüketimin de 132 Amerikan dolarına ulaşacağını öngörmektedir. Bu rakamı; mevcut ilaç fiyatlarının değişmeyeceği varsayımı ile bile,  bugün itibariyle 74 milyon ve her yıl artan nüfusumuza çarparsanız ne kadar harcama yapıldığı ortadadır. Diğer taraftan; ilaç hammaddesinde dışa bağımlılığın da % 90 olduğunu dikkate alırsanız, ithalatımızdaki yükü oldukça fazladır. Nitekim, 13 Temmuz 2011 tarihinde; Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanı Nihat Ergün, öğrencilere dağıtılacak 20 milyon elektronik kitaptan (e-tablet) sonra ilaç ve tıbbi malzemenin de Türkiye’de üretileceğini müjdelemiştir. Kamunun satın alma gücüyle yerli ürünü teşvik edeceklerini kaydeden Bakan Ergün, “Bu sayede teknolojiler Türkiye’de üretilecek. Teknolojik atak yapacağız. Cari açıkla ilgili bu alanlarda atılan adımlarla önemli hamle gerçekleştireceğiz” şeklinde konuşmuştur. Gerçekten İlaç Sanayii istihdam açısından ele alındığında, sanayinin en yüksek oranda (% 60) üniversite mezunu personele sahip olma özelliği göze çarpmaktadır. Anılan dönem içinde yıllık ortalama % 11 artış ile toplam çalışan sayısı 24.000’e ulaşmıştır. Mevcut profili ile Türkiye İlaç Sanayii, dünyada ilk 20 ülke içinde yer almaktadır. 50 yılı aşan modern ilaç üretim deneyimi, insan gücü, ülke ekonomisine katkıları ve stratejik önemi ile ülkemizde yaşam kalitesinin ve refah seviyesinin yükseltilmesinde önemli bir role sahip olduğu açıkça görülmektedir. Ancak; yeni ilaç keşfi 7-8 ülkede gerçekleştirilmekte ve dünya pazarının yüzde 60’ın üzerindeki payını çok uluslu innovatör (yenilikçi) firmalar paylaşmaktadır. Ancak; söz konusu ÖİK Raporu’nda, Türkiye İlaç Sanayii için gerekli yatırım ve yerli üretim konusunda öngörülen tüm projeksiyonların gerçekleşmesinde arzu edilen düzeyde başarı ve gelişme sağlanamadığı tespit edilmiştir. Bunun için, temel koşulun; Sağlık Bakanlığı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı (ÇSGB) ve Maliye Bakanlığı ve ilgili diğer kamu yönetiminin, sektörü ilgilendiren ve mevcut durumu önemli ölçüde değiştiren radikal karar ve uygulamalarla sektörün beklenti, proje ve planlarını geçersiz/uygulanamaz duruma getirmemesi olarak gösterilmiştir. Nitekim; ÇSGB’nın ilgili kuruluşu Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) Başkanlığı, ilaç alımları açısından sektörde neredeyse tek alıcı konumundadır, bu kamunun müdahalesinde bir avantaj veya yaptırım gücü olarak kullanılmalıdır. Bu çerçevede; raporda kurulması önerilen Ulusal İlaç ve Tıbbi Gereç Kurumu (UİTGK), Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı altında örgütlenmesi sağlanmalı ve Bakan Ergün’ün müjdelediği yerli ilaç ve tıbbi malzeme üretim ve teknolojisini kurma ve özel sektör, Bakanlıklar ve Üniversiteler arasındaki koordinasyonu sağlama görevi bu kuruma verilmelidir. Zira; UİTGK şemsiyesi altında beşeri ve veteriner ilaçları ve tıbbi gereçler (medical devices) ile ilgili kurumsallaşmayı içeren bu özerk kurum, Avrupa Birliği (AB) mevzuatı ve AB'nin kurumsal yapılaşması ile uyumlu olabileceği gibi, ABD İlaç ve Gıda Örgütü (FDA) ve Avrupa İlaç Ajansı’nın (EMEA) çağdaş işlevlerine benzer şekilde çalışabilecektir. ÖİK Raporu; Türkiye İlaç Sanayiinin stratejik konumu ve ekonomik önemine rağmen, uzun yıllardır belirlenmiş bir devlet ilaç politikasının ve buna bağlı teknoloji geliştirmeyi destekleyen teşviklerin yetersiz oluşundan şikayet etmektedir, bu durum, sektörü gerek iç pazar dinamikleri, gerekse uluslararası dev kuruluşların yoğun rekabeti ile karşı karşıya bırakmıştır. Ayrıca; pazarın küreselleşmesi ile yerli koruma azalmış ve yabancı firmaların yerli piyasada hakimiyetini artmıştır. Özellikle Gümrük Birliği anlaşması sonrasında giderek artan mamul ilaç ithalatı ve yerli üretimin beklenen boyutta gelişememesi, beraberinde sektörün birinci derecede öncelikli sektörler konumundan çıkarılması şeklinde doğrudan yabancı yatırımları özendirmeyen bir devlet politikası ile karşı kaşıya bırakmıştır. Bu kurumun; sektörün bu ve anılan Raporda sayılan benzeri temel ihtiyaçlarına da, hızlı ve sağlıklı cevap vereceği açıktır. Sonuçta; eskilerin “kuvveden fiile” dediği gibi, Bakan Nihat Ergün’ün müjdelediği sözler, bu şekilde fiiliyata (eyleme) geçirilecek ve cari açığa ilaç gibi bir çözüm bulunmuş olacaktır.

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."