Fareed Zakaria, TIME dergisinin 23 Ocak 2012 tarihli sayısındaki “Real Threat in the Middle East” (Orta Doğu’da Gerçek Tehdit) başlıklı yazısında; eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’un tutuklu yargılanmasının, Türkiye’de askeri vesayet rejimi yerine demokrasinin yerleşmeye başladığının göstergesi olduğunu, ancak subayların hala bir darbe özlemi içinde olduklarını belirtmektedir. 18 Ocak 2012 tarihli yazılı ve görsel medyanın hemen hemen hepsinde yer alan bir habere göre, 12 Eylül askeri darbesi ile ilgili açılan davada, “Etme-bulma dünyası” denilen, ilginç bir gelişme yaşandı. Haber, dönemin Genelkurmay Başkanı ve 7.  Cumhurbaşkanı Kenan Evren ile Hava Kuvvetleri Komutanı Emekli Orgeneral Tahsin Şahinkaya hakkında açılan davanın ilk duruşmasını bildiriyordu. Evren ve Şahinkaya'nın “Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının Tamamını veya  Bir Kısmını Değiştirmeye veya Ortadan Kaldırmaya ve Anayasa ile Teşekkül Etmiş  Olan Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni Ortadan Kaldırmaya veya Görevini Yapmasına  Engel Olmaya Cebren Teşebbüs Etmek” suçlamasından “ağırlaştırılmış müebbet  hapis cezası” istemiyle yargılanacakları davanın ilk duruşması, 4 Nisan 2012'de  saat 09.30'da başlayacaktır. Duruşmaya, gerekli görüldüğü takdirde, 5 ve 6 Nisan 2012'de de devam  edilecektir. Ayrıca; işte ilginç olan, Evren ve Şahinkaya hakkında yurtdışına çıkış yasağı getirilmesidir. Çünkü; onlar, 12 Eylül 1980 darbesinin ardından 388 bin kişiye pasaport vermeyerek, yurtdışına çıkışlarını engellemişti. Artık; halkın beklentisi, değil 12 Eylül gibi doğrudan darbeyle ve müdahaleyle, seçilmiş hükümeti devirip yönetimi ele geçirmelerin, belki 28 Şubat 1997 gibi post-modern darbelerin ve 27 Nisan 2007 gibi elektronik muhtıraların bir daha akla getirilmeyecek, ebediyen tarihte kara lekeler olarak kalmasıdır. 2002 yılından beri iktidar olan Adalet ve Kalkınma Partisi’ne yönelik Ergenekon, Balyoz, İnternet andıcı, Islak imza, Oda TV, Faili Meçhul Cinayetler, Kanlı Danıştay Saldırısı vb davalar da olası darbe planları artık yargılanmaktadır. Yani; 32 yıl beklemeden, hak yerini bulmakta, adalet tecelli etmekte ve suçlular cezasını çekmektedir. Peygamberimiz Hz. Muhammed’in (sav) bir sözü vardır: “Kınamayınız, kınadığınız şey başınıza gelmedikçe ölmezsiniz.” (Tirmizi, Kıyamet, 53, no: 2507) Buna; babamın dediği gibi, aşağıda hikayesinin yer aldığı, “Kim olursan ol, yaptıklarını bir gün ödeyeceksin” ifadesinin Farsça karşılığı Men Dakka Duka denir. Umarım ki; yazının hemen başında yazılan TIME’daki iddianın aksine ordumuz, bundan sonra, seçilmiş hükümetin memuru olduklarının bilinciyle, kışlasında, yurt savunmasında hareket eder, hatta yeni Anayasa metnindeki düzenleme ile çağdaş ve demokratik anlayışa uygun olarak Genelkurmay Başkanlığı, şimdi olduğu gibi Başbakanlığa değil, bundan sonra Milli Savunma Bakanlığı’na bağlanır. Gelelim hikayeye: “Halife Harun Reşit’in bir bahçesi varmış. O bahçesinde de çok sevdiği bir de gülfidanı. Bir gün bahçıvanına şöyle demiş: “Bu fidana gözün gibi bak! Güzel bir gül tomurcuklanıp da açıldığında bana haber ver.” Bahçıvan geceleri bile gider, kontrol edermiş fidanı. Bakışlarından bile sakınır, üzerine titrermiş. Geceleri rüyalarına girdiği bile olurmuş. O da sevmeye başlamış fidanı. Tomurcuklar çıkmaya başlamış. Hele bir tanesi varmış ki, diğerlerinden çok daha güzelmiş. O güzelim tomurcuk açmış ve insanın bakmaya kıyamayacağı kadar güzel bir gül oluvermiş. Bahçıvanın kalbi pır pır atmaya başlamış, içi içine sığmaz olmuş. “Hemen gidip halifeye haber vermeliyim” diye düşünürken, kuşun birisi o gülün üzerine konup başlamaz mı yapraklarını gagalamaya! Bahçıvan bağırmış kuş kaçsın diye. Yerinden ok gibi de fırlamış. Ama nafile! Mahvolmuş o nadide çiçek. Nasıl haber versin halifeye? Nasıl izah etsin? “Yalan söylemiyorum ya,” demiş bahçıvan. “Gider anlatırım durumu olduğu gibi.” Varmış Harun Reşit’in huzuruna. Anlatmış durumu gözyaşları içinde! Halife büyük bir olgunluk içinde dinlemiş ve tek bir cümle sarf etmiş: “Men dakka dukka!”  Ayrılmış huzurdan bahçıvan. Aradan zaman geçmiş. Bir gün, görmüş ki o kuş bir yılanın ağzında can vermiş aynı bahçenin içinde. “Allah’ım sen ne büyüksün!” demiş ve soluğu halifenin yanında almış. Durumu anlatmış. Halifenin dudaklarında yine aynı cümle: “Men dakka dukka!”  Aradan bir süre daha geçmiş. Bahçıvan bahçede yürürken o yılan ayağına dolanmaz mı? Kendisini sokacağından korkan bahçıvan, kafasını bedeninden ayırıvermiş yılanın elindeki kürekle. Gene halifenin yanına koşmuş. Anlatmış durumu ve gene aynı cevabı almış: “Men dakka dukka!”  Eyvah demiş bahçıvan! Edip de bulma sırası bana geldi! Gerçekten de öyle olmuş. Bir zaman sonra, bahçıvan hiç istemeden kendisinden beklenmeyecek kötü bir iş yapmış. Halife de onu cezaya çarptırmış. Çarptırılmış çarptırılmasına, ama gel gelelim bizim bahçıvan yerinde duramaz, zıplar durur, bas bas da bağırırmış. Bir tek şey istermiş ısrarla: Halifeyle acilen görüşmek! Ne dedilerse olmamış ve sonunda çıkarmışlar halifenin huzuruna: “Sana haksız bir ceza verildiğini mi düşünüyorsun?” demiş halife, “Hayır” demiş bahçıvan. “Benim derdim o değil. Ancak bana bunu reva gördüğünüz için, ettiğini bulma sırası size de gelecek. Onu hatırlatayım dedim: Men dakka dukka...”

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."