27 Ocak 1299’da kurulan Osmanlı Devleti’nin kuruluşundan tam 713 yıl geçmiş, neredeyse bin yıl(lık) muhteşem geçmiş. Mehmet Akif Ersoy, bir şiirinde dediği gibi: “Bir zamanlar biz de millet, hem nasıl milletmişiz, Gelmişiz dünyaya, milliyet nedir öğretmişiz! Kapkaranlıkken bütün afakı (ufuklarını) insaniyetin, Nur olup fışkırmışız, ta sinesinden zulmetin (karanlığın)!” Devam eder İstiklal Şairimiz: “Görmemiş benzer o müthiş seyre, hem görmez beşer (insanlık). Bir taraftan dinimiz, ahlakımız, irfanımız; Bir taraftan seyfe makrun (kılıca dayanan) adlimiz, ihsanımız; Yükselip akvamı (kavimleri veya devletleri) almış fevc fevc (akın akın) aguşuna (avucuna); Hepsi dalmış vahdetin (birliğin) aheng-i cuş a cuşuna (çok coşkun). Emr-i bi'l-ma'ruf (iyiliği emretmek) imiş ihvan-ı İslam'ın (Müslüman kardeşlerin) işi; Nehy (yasak) edermiş, bir fenalık görse, kardeş kardeşi.” Bu itibarla; “İyiliği emredip kötülükten sakındırmak” en önemli farzlardan biridir. Sonra Akif, dönüp bugüne bakar: “Nehy-i ma'ruf emri münkerdir gezen meydanda, bak! En metin ahlakımız, yahut, görüp aldırmamak! Yıktı bin mel'un (lanet olası) kalem namusu, bizler uymadık; "Susmak evladır" deyip sustuk... Sanırsın duymadık! Kustu bin murdar (pis) ağız (din)'in bütün ahkamına (hükümlerine); Ah, bir ses bari yükselseydi, nefret namına!” Ve şiirini şu dua ile bitirir: “Göster, Allah'ım, bu millet kurtulur, tek mucize: Bir “utanmak hissi” ver gaib (görünmez) hazinenden bize!” Hatırlarsanız; 29 Mayıs 1453 tarihinde unvanını aldığı, Doğu Roma İmparatorluğunun başkenti Konstantinopolis’i alan Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’un fethi öncesinde İstanbul halkının bir kısmı şu sözü söylüyordu: “Konstantinopolis'te Latin serpuşu görmektense, Türk sarığı görmeyi tercih ederim!” Bu sözle; Osmanlı yönetimi, adalet ile özdeş kabul ediliyordu. Yahya Kemal, Paris’ten yurda döndüğü yıllarda, daha ilk günlerde Ziya Gökalp’le görüşür. Turan (bütün Türk Dünyasını birleştirmek ülküsü) düşüncesini eleştiren Yahya Kemal, Gökalp’e Osmanlı Türklüğünü arzu ettiğini söyler. Yahya Kemal’in bu düşünceleri Gökalp’e dar ve tatsız gelir. Hiçbir zaman İttihatçı (darbe yoluyla iktidara sahip olmayı benimseyen) olmayan Yahya Kemal, Osmanlı terkibine (birleştiriciliğine) bilhassa önem veriyor, başından beri, bu terkibe bir tepki mahiyetini taşıyan Gökalp Türkçülüğünü reddediyordu. Bu yüzden aralarında zaman zaman münakaşalar çıkmıştır. Yakup Kadri’nin anlattığına göre; bu münakaşalar, daha çok vezin meselesinden çıkmıştır. Bir gün; Ziya Gökalp, onun Osmanlı tarih ve kültürüne düşkünlüğünü ima ederek şu beyti söyler: “Harabisin, harabati değilsin; Gözün mazidedir (geçmiştedir), ati (gelecek) değilsin...” Yahya Kemal ise buna şöyle cevap verir: “Ne harabi(yim), ne harabatiyim (dağınık); Kökü mazide olan (bir) atiyim...” Anonim bir söz vardır: “Ne kadar geriye bakarsanız, o kadar ilerisini görürsünüz!” Gerçi; mehter yürüyüşünde iki ileri, bir geri adım attığı söylenir, doğrusu ise geri adım atılmaz ama atletizmde daha ileri adım atılmak için geriye gidilir. Bu arada; gerçek mehter yürüyüşünde, 3 ileri adım atılır. Sağa selam verilir. Daha sonra 3 ileri adım daha atılır. Bu sefer sola selam verilir. Yol boyunca bu şekilde devam eder. Neyse; Osmanlı’nın 713. Kuruluş yıldönümünde varisleri olarak bu mirası değil inkar, sahip çıkma bize bir şey kaybettirmez. Çünkü; bu sahip çıkma, o dönemin özlemini duyma şeklinde statik bir eylem değildir. Aksine; içinde bulunduğumuz bilgi, inovasyon (yenilik) ve teknoloji çağında dinamik bir gurur ve atılım kazandırmalıdır. Nitekim; Şeyh Edebali’nin Osman Bey’e vasiyeti, bütün devlet yöneticilerinin ilke ve ülkü edinmesi gereken, şu tarihi cümlelerle sona ermektedir: “Kişinin gücü, günün birinde tükenir, ama bilgi yaşar. Bilginin ışığı, kapalı gözlerden bile içeri sızar, aydınlığa kavuşturur. Hayvan ölür, semeri kalır; insan ölür, eseri kalır. Gidenin değil, bırakmayanın ardından ağlamalı... Bırakanın da bıraktığı yerden devam etmeli. Savaşı sevmem. Kan akıtmaktan hoşlanmam. Yine de; bilirim ki, kılıç kalkıp inmelidir. Fakat bu kalkıp-iniş, yaşatmak için olmalıdır. Hele, kişinin kişiye kılıç indirmesi bir cinayettir. Bey, memleketten öte değildir. Bir savaş, yalnızca bey için yapılmaz. Durmaya, dinlenmeye hakkımız yok. Çünkü zaman yok, süre az! Yalnızlık korkanadır. Toprağın ekim zamanını bilen çiftçi, başkasına danışmaz. Yalnız başına kalsa da! Yeter ki, toprağın tavda olduğunu bilebilsin. Sevgi davanın esası olmalıdır. Sevmek ise, sessizliktedir. Bağırarak sevilmez. Görünerek de sevilmez! Geçmişini bilmeyen, geleceğini de bilemez. Osman! Geçmişini iyi bil ki, geleceğe sağlam basasın. Nereden geldiğini unutma ki, nereye gideceğini unutmayasın!”

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."