Dünyaca ünlü İngiliz ekonomi ve iş dünyası gazetesi Financial Times’ın (FT), hafta sonu (28-29 Ocak 2012) eki Hayat ve Sanat ekinde, Malezya muhalefet lideri Enver İbrahim ile, Hindistan'ın en büyük ve Dünya'nın 3. büyük şehri olan Mumbai veya Türkçe'de bilinen adıyla Bombay’de yapılan bir söyleşi yer almıştır. Başbakan Yardımcılığı da yapan İbrahim, halen kızı Nurul Izzah’ın başkanlık yaptığı Keadilan yani Halkın Adalet Partisi’nin de facto (fiili) lideridir. Kişisel web sayfası www.anwaribrahim.com olan ve yardımcısıyla livata (eşcinsellik) suçlamasıyla yargılanan Enver İbrahim, 9 Ocak 2012 tarihinde beraat etti. Beraatını müteakip Başbakan Necib Razak hükümetini muhalefeti yok etmekle suçlayan İbrahim, eğer suçlu bulunsaydı 20 yıla kadar ceza alabilirdi. Söz konusu söyleşinin başlığı: “We are all children of Adam (Hepimiz Adem Peygamberin çocuklarıyız)” sözü de kendisine aittir. Söyleşide; İslam ülkeleri için model ülke ve lider olarak Türkiye’den ve Başbakan R. Tayyip Erdoğan’dan esin kaynağı olarak söz etmekte ve İslam ve demokrasi arasında çelişki olmadığını ve Arap Baharının da etkisiyle İslam ülkelerinin ezici çoğunluğunun demokrasiyle yönetildiğini vurgulamaktadır. Kendisinin Müslüman olduğunu ve İslam’ın kutsal kitabı Kuran’a inandığını belirten İbrahim, bu yıl yapılması muhtemel seçimlerde iktidara gelmesi halinde ekonomik gelişmeyi amaçlamaktadır. Kendisinin görünüşte liberal olan ama etnik Çin ve Ortodoks (Gelenekçi) İslam görüşlerinden oluşan bir muhalefetle karşı karşıya olduğuna işaret edilmektedir. İbrahim; ekonomik gelişmede, batılı düşünür ve Harvard Üniversitesi Felsefe Bölümünden John Rawls’un eşitlikçi düşüncelerini seçmektedir. Söyleşinin altındaki kutucukta; John Rawls, “parlak ve mucit bir filozof” olarak tanıtılmaktadır. Rawls, 1921 – 2002 yılları arasında yaşamıştır. 1971 yılında yazdığı “Bir Adalet Teorisi” (A Theory of Justice) adlı kitabı, Plato’nun Cumhuriyet (Republic), Hobbes’un Leviathan (1651’de yazarın Devlet’i benzettiği, adı Tevrat’ta geçen ejderha veya canavar gibi devasa bir yaratık) ve Locke’un Two Treatises of Government (Hükümet Üzerine İki İnceleme) ile birlikte başyapıtlar arasında zikredilmektedir. Nitekim; yazarın, benzer içerikte, “Justice as Fairness” (Hakkaniyet olarak Adalet, 2001) kitabı da bulunmaktadır. Rawls teorisi, başlangıçta Jean Jacques Rousseau’nun toplumsal sözleşme teorisini temel almaktadır. Bu başlangıç pozisyonunun temel özellikleri; bireylerin rasyonel (akılcı) olarak kabul edilmeleri ve bireylerin kendi çıkarlarının, yeteneklerinin, sınıfsal pozisyonlarının ve sosyal statülerinin farkında olmalarını engelleyen ve daha güvenli kararlar almalarına yönlendiren bir cehalet örtüsü (veil of ignorance) altında bulunmalarıdır. Böyle bir durumda bireyler, kendilerini birey olmaktan çok belli bir topluluğun parçası olarak görecekler ve buna göre davranacaklardır. Devlet’e düşen adalet fonksiyonu ve rolü ise, toplumun tümünün refahını maksimize etmek gibi ütopik ve global amaç yerine “Maximin kuralı” ile tanımlanmaktadır. Genelde maksimin kuralına göre; Game Theory (Oyun Teorisi) diye bilinen teoriye benzer şekilde, çıkarlarının farkında olmayan birey, oyunu daha güvenli oynamak isteyecek ve maksimum kayıplarını minimuma indirgemeyi, ya da asgari kazançlarını maksimize etmeye çalışacaktır. Bu kural yardımıyla Rawls, devletin adaleti sağlayacağını düşündüğü teorisini oluşturan iki temel prensibi (Justice as Fairness) şöyle açıklar. Birinci prensibe göre, toplumu oluşturan tüm bireyler en kapsamlı özgürlüklere dahi eşit erişim hakkına sahip olmalı ve bu temel hak ve özgürlükler daima güvence altında tutulmalıdır. İkinci prensibe göre ise, sosyoekonomik koşullar fırsat eşitliği esasına dayanmalı ve sosyoekonomik eşitsizlikler en dezavantajlı durumda bulunan (the most disadvantaged) bireylerin, sosyal grupların yararına olduğu sürece tolere edilmelidir. Ancak; bu düşüncelerine rağmen Rawls, ABD dışında hiçbir ülkede solcu veya Marksist olarak nitelendirilmemiştir. Çünkü; zenginleri hedef almak için örneğin artan oranlı vergilendirme (progressive taxation) gibi uygulamaları reddetmiş, bunların sınıfsal çelişkileri yok etmek yerine, ancak asgariye indirgeyebileceğini iddia etmiştir. Söyleşide değinildiği gibi; minimum (en az) düzeyde yaşayanların gelir ve refahlarını maksimize etmeye (ençoklaştırmaya) yönelik maximin kuralını benimseyen Devlet politikasının güncelliğini kaybetmeyeceği aşikardır. Ancak; bireylerin refahını rakamsal olarak ölçmek ve hesaplamak oldukça zordur. Örneğin; toplumu oluşturan A, B ve C’nin refahı sırasıyla 35, 35 ve 30 ve toplam refah 100 birim olsun. Refahın 100 birim artarak A’nın 80 birime çıktığını ama B ve C’nin 20’şer birime düştüğünü varsayalım. Bu ülkede % 100 refah artışı gerçekleşmiştir ama ancak üçte biri yararlanmaktadır. Bu itibarla; her ekonomik teorinin bu handikapları ve eksiklikleridir ki, ekonomideki mevcut soru ve sorunları cevaplayacak ve çözecek tek bir model ve teori bulunmamaktadır.

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."