İstiklal Şairimiz Mehmet Akif Ersoy der ki; “Ye’s (ümitsizlik) öyle bir bataktır ki, Düşersen boğulursun. Azmine sarıl sımsıkı, Bak ne olursun!” Aşağıdaki hikayede engelli bir kişinin azmine sarılarak ulaştığı zafere baktığımızda, şiirdeki hedeflenen sonucun ne olduğunu somut olarak görürüz: “Japonya’da bir çocuk 10 yaşlarındayken bir trafik kazası geçirmiş ve sol kolunu kaybetmiş. Oysa çocuğun büyük bir ideali varmış. Büyüyünce iyi bir judo ustası olmak istiyormuş. Sol kolunu kaybetmekle birlikte, bu hayali de yıkılan çocuğunun büyük bir depresyona girdiğini gören babası, Japonya’nın ünlü bir Judo ustasına gidip yapılacak bir şeyin olup olmadığını sormuş. Hoca: Getir çocuğu bir bakalım, demiş. Ertesi gün baba-oğul varmışlar hocanın yanına. Hoca, çocuğu süzmüş ve: Tamam! demiş. Yarın eşyalarını getir, çalışmalara başlıyoruz. Ertesi gün çocuk geldiğinde hocası ona bir hareket göstermiş ve “Bu hareketi çalış.” demiş. Çocuk bir hafta aynı hareketi çalışmış. Sonra hocasının yanına gitmiş. “Bu hareketi öğrendim, başka hareket göstermeyecek misiniz?” diye sormuş. Hocanın cevabı: “Çalışmaya devam et.” olmuş. 2 ay, 3 ay, 6 ay derken çocuk, okuldaki bir yılını doldurmuş. Çocuk, bu bir yıl boyunca hep o aynı hareketi tekrarlamış. Hocanın yanına tekrar gitmiş: - Hocam bir yıldır aynı hareketi yapıyorum bana başka hareket  göstermeyecek misiniz? “Sen aynı hareketi çalış oğlum. Zamanı gelince yeni harekete geçeriz.” 2 yıl, 3 yıl, 5 yıl derken çocuk, judodaki 10. yılını doldurmuş. Bir gün hocası yanına gelip, “Hazır ol!” demiş. “Seni büyük turnuvaya yazdırdım. Yarın maça çıkacaksın!” Delikanlı şok olmuş. Hem sol kolu yok, hem de judoda bildiği tek hareket var. Ünlü judocuların katıldığı turnuvada hiçbir şansının olmayacağını düşünmüş; ama, hocasına saygısından, ses çıkarmamış. Turnuvanın ilk günü, delikanlı ilk müsabakasına çıkmış. Rakibine bildiği tek hareketi yapmış ve kazanmış. Derken; ikinci, üçüncü maç, çeyrek, yarı final ve final... Finalde, delikanlının karşısına, ülkenin son on yılın yenilmeyen şampiyonu çıkmış, tam bir üstat. Delikanlı dayanamayıp hocasının yanına koşmuş; - Hocam, hasbelkader buraya kadar geldik, ama rakibime bir bakın hele… Bende ise, bir kol eksik ve bildiğim tek bir hareket var… Bu kadar bana yeter! Bari çıkıp da rezil olmayayım, izin verin turnuvadan çekileyim. – Olmaz! demiş hocası. Kendine güven, çık dövüş. Yenilirsen de namusunla yenil. Çaresiz çıkmış müsabakaya. Maç başlamış. Delikanlı, yine bildiği o tek hareketi yapmış ve tak! Yenmiş rakibini, şampiyon olmuş. Kupayı aldıktan sonra, hocasının yanına koşmuş: - Hocam nasıl oldu bu iş? Benim bir kolum yok ve bildiğim tek bir hareket var. Nasıl oldu da ben kazandım? - Bak oğlum 10 yıldır o hareketi çalışıyordun. O kadar çok çalıştın ki, artık yeryüzünde o hareketi senden daha iyi yapan hiç kimse yok. Bu bir! İkincisi de o hareketin tek bir karşı hareketi vardır. Onun için de rakibinin senin sol kolundan tutması gerekir!”
Bu hikayenin altında şu not yazılıdır: “İnsanların eksiklikleri bazen, aynı zamanda en güçlü tarafları olabilir: Ama, yeter ki bu eksiklik kafalarında olmasın!” Yorumu okuyuculara bırakarak; Falih Rıfkı Atay’ın, “Çankaya” adlı kitabının (Bateş AŞ Yayınevi, 1984)  397. sayfasındaki aşağıdaki alıntı ile yazıma son vermek istiyorum: “Mustafa Kemal İsmet Paşa’yı niçin seçti?  İsmet Paşa, daima, «almak» ve kendisinden hiç «vermemek» adetinde olduğu için fikir kıymeti pek tanınmaz. Mesela İsmet İnönü'nün çok iyi Almanca bildiğini, Fransızca konuştuğunu ve okuduğunu, ellisinden sonra öğrendiği İngilizce ile en güç metinleri takip ettiğini pek az kimse bilir. O kadar kendi içine kapalıdır. Halbuki bizim kürsülerde Farsça “perestiş” (tapınma, taparcasına sevme) kelimesiyle Fransızca “prestige” (şöhret, ün, prestij) kelimesini karıştıranlardan niceleri, Frenkçe (Batı yabancı dillerinden her hangi biri) söz katmadan beş cümle söylemezlerdi. Ona dair sık sık anlattığım bir fıkra vardır. Öğleye doğru yanına gidersiniz. O sabah gazetede Londra’dan gelme bir havadis (haber, olay) çıkmıştır. İsmet Paşa’nın bu havadisi sizden önce okuduğuna şüphe yoktur. - Gördünüz mü efendim? diye sorarsınız. Görmemiş gibi, sizi dinler. Siz anlatırken, havadisi nasıl muhakeme ettiğinizi (değerlendirdiğinizi) de yoklamaktadır. Biraz sonra başka bir ziyaretçi gelir, aynı suali sorar, aynı sahnenin tekrarlandığına şahit olursunuz.”

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."