13 Şubat 2012 tarihli Zaman Gazetesi’nde (*), “Fetih 1453 filmine Hollywood yolu göründü” haberi yayınlandı. İnternet adresi www.1453fetih.com olan filmin, bugüne kadar Türk sinema tarihinin en yüksek kopya adedi ve salon sayısıyla, 16 Şubat Perşembe günü saat 14:53’de gösterime gireceği duyurulmaktadır. Haberin devamında; “Oscar filmlerinin dağıtımını yapan –Amerikan- Universal Stüdyoları, İstanbul’un fethini konu alan Fetih 1453 filminin 10 dakikalık bölümünü izledi. Filmi beğenen stüdyo, Aksoy Film’e “Fetih 1453’ün home video, televizyon ve Avrupa dağıtım haklarını bize verin.” teklifinde bulundu. Teklif kabul edilirse; ilk defa bir Türk filmi, uluslararası film şirketiyle -Amerikan’ın Yeşilçamı, film endüstrisi olan- Hollywood’a gidecek.” Nitekim; Fatih’e yakışacak bu filmin, değil Türkiye’de, belki bütün dünyada gişe rekorları kıracağı ve sonrasında videolarının dünyanın dört bir köşesinde Türkçe ve İngilizce olarak çoğaltılacağını şimdiden öngörmek ve iddia etmek, mübalağa ve kehanet olmasa gerektir. Aşağıdaki hikayede; göz yaşartıcı adalet sahnesini okuyunca ve hissedince Fatih’in, bu filmi, nicelerini ve tarihi belgeselleri hak ettiğini kabul edeceksiniz: “İstanbul’un fethinden sonra Fatih Sultan Mehmet, bütün mahkumları serbest bırakmıştı. Fakat bu mahkumların içinden iki papaz, zindandan çıkmak istemediklerini söyleyerek dışarı çıkmadılar. Papazlar; Bizans imparatorunun halka yaptığı zulüm ve işkence karşısında, ona adalet tavsiye ettikleri için hapse atılmışlardı. Onlar da, bir daha hapisten çıkmamaya yemin etmişlerdi. Durum, Fatih’e bildirildi. O; asker göndererek, papazları huzuruna davet etti. Papazlar, hapisten niçin çıkmak istemediklerini Fatih’e de anlattılar. Fatih, o dünyaya kahreden iki papaza şöyle hitap etti: “Sizlere şöyle bir teklifim var. Sizler, İslam adaletinin tatbik edildiği memleketimi geziniz. Müslüman hakimlerin ve Müslüman halkımın davalarını dinleyiniz. Bizde de sizdeki gibi adaletsizlik ve zulüm görürseniz, hemen gelip bana bildiriniz ve sizler de evvelki kararınız gereğince uzlete çekilerek hâlâ küsmekte haklı olduğunuzu ispat ediniz” Fatih’in bu teklifi, papazlara çok cazip gelmişti. Hemen padişahtan aldıkları tezkere ile İslam beldelerine seyahate çıktılar. İlk vardıkları yerlerden birisi, Bursa idi. Bursa’da şöyle bir hadiseyle karşılaştılar: Bir Müslüman, bir Yahudi’den at satın almış, fakat “hiçbir kusuru yok” diye satılan at, hasta imiş. Müslüman ahırına gelen atın hasta olduğu, daha ilk akşamdan anlaşılmış. Müslüman sabırsızlıkla sabahın olmasını beklemiş. Sabah olunca da, atını alıp “kadı”nın yolunu tutmuş. Fakat olacak ya, kadı o saatte de henüz dairesine gelmemiş olduğundan bir müddet bekledikten sonra adam kadının gelmeyeceğine hükmederek atını alıp ahıra götürmüş. Atını alıp götürmüş ama at da o gece ölmüş. Hadiseyi daha sonra öğrenen kadı, atı alan Müslüman’ı çağırtıp meseleyi şu şekilde halletmiş: “Siz ilk geldiğinizde ben makamımda bulunsa idim, sağlam diye satılan atı sahibine iade eder, paranızı alırdım. Fakat ben zamanında makamımda bulunamadığımdan hadisenin bu şekilde gelişmesine mademki ben sebep oldum, atın ölümünden doğan zararı benim ödemem lazım” deyip, atın parasını Müslüman’a ödemiş. Papazlar, İslam adaletinin bu derece ince olduğunu görünce parmaklarını ısırmışlar ve hiç zorlanmadan, bir kimsenin kendi cebinden mal tazmin etmesi (kompanse etmesi) karşısında hayret etmişler. Mahkemeden çıkan papazların yolu, İznik’e uğramış. Papazlar, orada şöyle bir mahkeme ile karşılaşmışlar: Bir Müslüman, diğer bir Müslüman’dan bir tarla satın alarak, ekin zamanı tarlayı sürmeye başlar. Gelin görün ki; kara sabanla tarlayı sürmeye çalışan çiftçinin sabanına, biraz sonra ağzına kadar dolu bir küp takılmaz mı? Hiç heyecan bile duymadan Müslüman, bu altınları küpüyle satın aldığı öbür Müslüman’a götürüp teslim etmek ister: “Kardeşim; ben, senden tarlanın üstünü satın aldım, altını değil. Eğer sen, tarlanın içinde bu kadar altın olduğunu bilseydin, herhalde bu fiyata bana satmazdın. Al şu altınları!” der. Tarlanın ilk sahibi ise, daha başka düşünmektedir. O da, şöyle der: “Kardeşim; yanlış düşünüyorsun, ben sana tarlayı olduğu gibi, taşı ile, toprağı ile beraber sattım. İçini de, dışını da bu satışla beraber sana verdiğimden, içinden çıkan altınları almaya hiçbir hakkım yoktur. Bu altınlar senindir, dilediğini yap!” der. Tarlayı alanla satan anlaşamayınca mesele, kadıya, yani mahkemeye intikal eder. Her iki taraf iddialarını kadının huzurunda da tekrarlarlar. Kadı, her iki şahsa da çocukları olup olmadığını sorar. Onlardan birinin kızı, birinin de oğlu olduğunu öğrenir ve oğlanla kızı nikahlayarak, altını çeyiz olarak verir. Papazlar; daha fazla gezmelerinin lüzumsuz olduğunu anlayıp, İstanbul’a Fatih’in huzuruna gelirler ve şahit oldukları iki hadiseyi de aynen nakledip şöyle derler: - Bizler artık inandık ki; bu kadar adalet ve birbirinin hakkına saygı, ancak İslam dininde vardır. Böyle bir dinin saikleri, başka dinden olanlara bile bir kötülük yapamazlar. Dolayısıyla biz, zindana dönme fikrinden vazgeçtik, sizin idarenizde hiç kimsenin zulme uğramayacağına inanmış bulunuyoruz.”

Yorumlar

Yeni Ekle Ara RSS

Yorum yaz

Adınız: E-posta:  do not notifynotify Başlıkk:   Lütfen resimdeki güvenlik kodunu giriniz.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."